U bent hier: Home FAQ's
Persoonlijke hulpmiddelen

Vraag en antwoord

 

Over de volgende onderwerpen wordt geschreven. Door er op te klikken verspringt de pagina naar het bewuste artikel:

  1. Trouw zijn aan jezelf,  beïnvloed worden door anderen
  2. Hoe zit dat ook al weer met die grenzen en hoe ik beter met me mezelf om kan gaan?
  3. Verbroken familiebanden: bemiddelen in relatieproblemen
  4. Psychologie = bewustwording: een samenvatting van een gesprek
  5. Sub-assertief --> assertief --> agressief 
  6. Kun je zelf iets doen aan eenzaamheid?

 


 

Trouw zijn aan jezelf, beïnvloed worden door anderen.

 

 

Hallo Marianne,

Tijdens ons laatste gesprek liet je de opmerking vallen "Je moet trouw zijn aan jezelf." Ik weet niet goed wat je daarmee bedoelt. Bovendien is voor mij nog niet duidelijk hoe ik B. kan laten ophouden met contact zoeken met die vrouw. Ik hoop dat je me kort kan antwoorden. Bij voorbaat veel dank!

 

Beste N.,

Eerst even een opmerking over het onderwerp ‘trouw zijn aan jezelf’:

Het woord ‘trouw‘ komt oorspronkelijk van het Gotische woord ‘trouan’ en dat betekent ‘boom’. ‘Trouw’ wordt in het woordenboek van Van Dale gedefinieerd als "zich houden aan een bestaande zedelijke band, een aangegaan verbond, persoonlijke verbintenis". Trouw staat in verband met een relatie. Trouw zijn aan jezelf heeft dus te maken met de relatie die je met jezelf hebt. Die relatie/verbintenis met jezelf bestaat al vanaf je geboorte. Vanaf dat je het gebruik van taal onder de knie hebt, is dat een min of meer bewuste band. Doordat we ervaringen (gebeurtenissen, gedachten, gevoelens, gedrag) kunnen verwoorden, zijn we ons er min of meer bewust van en kunnen we ze min of meer hanteren.

De soort relatie die wij hebben met anderen uit zich in de manier waarop wij met die anderen omgaan. Een groot deel van die omgang bestaat uit gesprekken. De manier waarop wij anderen aanspreken en waarop wij met hen praten bepaalt de kwaliteit van de relatie. Voor de kwaliteit van de relatie die wij met onszelf hebben, geldt natuurlijk hetzelfde. Als wij denken, dan omschrijven wij dat door te zeggen: "ik zei tegen mezelf". Wij praten dus als het ware met onszelf bij elke gedachte die we hebben. We spreken onszelf bijvoorbeeld moed in of we dwingen onszelf ergens toe. De aard van onze innerlijke gesprekken kan fatsoenlijk, vriendelijk, bemoedigend zijn. We kunnen natuurlijk ook een eisende, dwingende, bestraffende, veroordelende en/of kleinerende toon tegen onszelf aanslaan. In het laatste geval behandelen wij onszelf dan onvriendelijk, medogenloos en harteloos. Als een dergelijke behandeling ons door anderen te beurt zou vallen, dan gaan we de desbetreffende persoon uit de weg!! In de relatie tussen ons en onszelf is het andere koek: we zitten 24 uur met onszelf opgescheept, vluchten kan niet.

De manier waarop wij al denkend en pratend met onszelf omgaan met onszelf is dus van groot belang, want die manier bepaalt onze gevoelens. Een negatief, onvriendelijke gesprek met jezelf zal je negatieve (boze, bange, bedroefde) gevoelens opleveren die je zullen aanmoedigen tot negatief gedrag. Een positieve (dat wil zeggen vriendelijke, verdraagzame, empathische en mededogende) houding ten opzichte van jezelf zorgt voor positieve (blije) gevoelens die je motiveren tot opbouwend gedrag.

Tot slot: De streng-voor-zichzelf-typen gaan ook geregeld ‘voorbij aan zichzelf’. Zij negeren dan symptomen bij zichzelf als vermoeidheid en pijn en verdriet en negatieve spanningen. Zij eisen van zichzelf dat ze ‘flink’ zijn en ‘normaal’ en ‘niet zwak’ zijn en dwingen zich voortdurend over hun grens van hun fysiek en/of psychisch vermogen te gaan.

Trouw zijn aan jezelf betekent dat je het contact met jezelf respecteert en dat je op een vriendelijke manier met jezelf omgaat. Op die manier kan de relatie tussen jou en jezelf uitgroeien als een gezonde boom en bladeren en takken te krijgen en vruchten voortbrengen. Mensen die aan zichzelf voorbij gaan en van zichzelf het onredelijke eisen en zichzelf dwingen en bestraffen zijn dus niet trouw aan zichzelf. Op den duur gaat zich dat wreken in zichzelf en óf jij óf jezelf zal gaan protesteren. Dat protest uit zich in allerlei lichamelijke en psychische klachten!

"Hoe kan ik B. zover krijgen om …". Daarin kan ik kort zijn: wij kunnen een ander nooit ''zover'' krijgen. Ik begrijp wel wat je bedoelt met die zin, maar je formulering is een beetje gevaarlijk. Immers, er spreekt de suggestie uit dat wij de macht zouden hebben anderen te laten doen, te laten zijn zoalswij vinden/hopen/verwachten dat die ander doet/is. Niets is minder waar! Het hoogst haalbare voor de mens en dus voor jou is B. te beïnvloeden door jouw gedrag, jouw mening. B. kan dan op zijn beurt door dat gedrag gemotiveerd worden – uit vrije wil!! – te doen op de manier zoals het hem uitkomt. Vanzelfsprekend hoop jij dan dat zijn doen en laten overeenkomt met waartoe jij hem beïnvloed hebt. Als dat zo is, heb je geluk. Als dat niet zo is, zit er niks anders op dan het te verdragen of hem nogmaals (en nu missc hien op een andere manier) te proberen om te beïnvloeden.

Tijdens ons volgende gesprek komen we er nog op terug. Ik wens je een harmonieus weekend toe!

Marianne

Top pagina

 

Hoe zit dat ook al weer met die grenzen en hoe ik beter met me mezelf om kan gaan?

We hebben het gehad over jouw valkuil. Dat ging ongeveer zo.

Inmiddels heb ik je leren kennen als een doordouwer, als een vrouw die niet van "kinderachtig" gedrag houdt, als iemand die (te) veel eist van zichzelf. Met dat laatste bedoel ik dat je een vrouw bent die geneigd is de grenzen van haar vermogens/beperkingen van wat je kan en niet kan te negeren. Die grenzen ruil je telkens in voor het beeld wat je in hoofd hebt van wie jij EIGENLIJK zou moeten zijn en hoe jij EIGENLIJK zou moeten doen. Dat idee van welke grenzen een mens – en zeker jij - moet hebben, zit je stevig in je brein verankerd! Je bent er van overtuigd dat jouw beeld van jezelf, jijzelf bent.

Als je bijvoorbeeld merkt dat je iets gisteren wél kon en vandaag niet kunt, dan neem je dat jezelf kwalijk. Vervolgens ga je in de strijd met jezelf. Tijdens die strijd verwijt je jezelf onvriendelijk en harteloos: ‘’Sufferd! Wat ben je toch een slappeling!? Wat ben je nou voor een waardeloze moeder/echtgenote?! Je bent echt niet normaal.’’ En woorden van gelijke strekking. En dat terwijl je er heus niets aan kan doen dat je 1. menselijk en 2. K. bent.

Het menselijk zijn geeft je heel veel mogelijkheden en beperkingen. Daarbij moeten wij ook nog rekening houden met de persoonlijke voetangels en klemmen. We hebben immers ook persoonlijke mogelijkheden en capaciteiten. K. is bijvoorbeeld een heel gevoelig afgesteld mens. Ze vangt meer prikkels uit haar omgeving op dan een gemiddelde voorbijganger. De menselijke (hersen)machine vangt die signalen vanzelf op, of je wilt of niet. Vervolgens moeten die signalen worden verwerkt. Jij krijgt gemiddeld meer prikkels binnen dus heb je ook meer te verwerken.

Naast je wat vermoeiende overgevoeligheid voor prikkels zit je midden in een opvoedingsproces van twee pubers! Een dergelijke operatie is geen eenvoudige! Het vereist dat je nóg meer indrukken moet verwerken, veel geduld moet hebben, je zorgen binnen de perken moet houden. En zorgen heb je als ouder. Ouders hebben immers heel weinig te vertellen over hoe hun kinderen besluiten hun eigen leven in te richten maar je bent wel verantwoordelijk voor ze. Tot slot run je een huwelijksorganisatie en een huishouden.

Ik hoor je al zeggen "Ja maar er zijn vrouwen die…." en dan komt er een riedel van alle bezigheden die iederéén - behalve jij natuurlijk - op een vrolijke en ontspannen manier weet te doen. En iedereen heeft nog een baan ook!

Ongetwijfeld zullen er ijzersterke vrouwen zijn die meer dan gemiddelde hoge bergen kunnen verzetten. En er zijn vrouwen die zich psychisch beter kunnen afgrenzen van hun omgeving dan jij. Zij houden in vergelijking met jou dus energie over. Energie die jij in jezelf zal moeten investeren om in gezond evenwicht te blijven. Natuurlijk frustreert jou dat op z´n tijd. Elk mens zal met zijn eigen vermogen uit de voeten moeten.

Jouw grootste opdracht is dus om op een zachtaardige en tevreden manier met K. om te gaan. Dat is beter dan haar steeds weer te straffen en te dwingen iemand te zijn die ze niet is. Troost haar met haar handicaps en gun haar zichzelf met al haar eigen capaciteiten. Behoed haar voor een voortdurende en meedogenloze strijd met zichzelf in een poging om te doen alsof ze iemand anders is. Of nog erger, in een poging om iemand anders te zíjn. Het levert je alleen maar méér spanning en méér slapeloze nachten op. Je kunt nu eenmaal niet altijd gelukkig zijn met hoe de dingen zijn, met wie je bent, met je eigen grenzen van vermogen, met de wereld om je heen. Maar er voortdurend zinloos tegen strijden kost veel energie. Dát levert niets op behalve meer frustratie.

Wat een preek is het geworden. Koester K. en complimenteer haar met de manier waarop ze de dingen doet die ze doet! Troost haar met de moeite die ze soms heeft om zichzelf te hanteren. Geef haar de ruimte die ze nodig heeft. Probeer nooit op te houden om te oefenen plezieriger met jezelf om te gaan.

Hartelijke groeten en tot mails of ziens of hoors.

Marianne

Top pagina

 

Verbroken familiebanden: bemiddelen in relatieproblemen

Geachte mevrouw en meneer V.d.L,

Naar aanleiding van ons telefoongesprek waarin ik u gevraagd heb om deel te nemen aan een gesprek tussen u en uw (schoon)ouders doe ik hierbij eenzelfde schriftelijk verzoek. Het probleem tussen u en hen is een pijnlijk probleem voor alle partijen, op korte maar ook vooral op lange termijn. Als hulpverlener word ik vaak gevraagd om te steunen als er sprake is van wonden die in een familiekring geslagen zijn. De wonden zijn meestal het trieste resultaat van wederzijds onbegrip en (vaak onbewust) gebrek aan respect. Resultaten die in een eerder stadium van de ’verwonding’ adequaat behandeld kunnen worden en dan niet hoeven te leiden tot het afsterven van familiebanden.

Elke familieband is uniek in zijn soort en alleen al daarom de moeite waard om behoedzaam te hanteren. Toch is de band tussen ouders en kinderen en kleinkinderen is een buitengewoon bijzondere en éxtra betekenisvol. Tegelijkertijd kan dat buitengewone aan familierelaties ook wat meer spanning met zich meebrengen, we kiezen onze familieleden nu eenmaal niet zelf uit. Evenmin is het vanzelfsprekend dat gedeeld genenmateriaal borg kan staan voor begrip en inleving en voor eensluidende opvattingen over normen en waarden. Sterker nog, geregeld vindt men die aspecten van een relatie búiten de familiekring. Aan de ene kant zijn familieleden ons dus op een unieke manier nabij terwijl zij ons aan de andere kant zeer vreemd kunnen zijn. Juist dat dubbele nodigt vaak uit tot familievetes en -verlatingen. Juist in het verschillend zijn, het vreemd zijn van elkaar, komt het pas écht aan op het hebben van wederwijdse verdraagzaamheid.

Als de verschillen duidelijk worden, slaat in de eerste instantie de verwarring bij beide partijen toe. Het volgende moment worden we aangesproken op ons inlevingsvermogen. We proberen ons daarmee voor te stellen welk gedrag dat wij vertonen storend is voor de ander en als het mogelijk kunnen we ter wille van de relatie dat gedrag veranderen. Natuurlijk lopen we soms tegen ons onvermogen aan om dat veranderingsproces tot een goed eind te brengen. De ander heeft een soortgelijke grens van vermogen om gedrag om te buigen naar gedrag dat de wij liever zouden zien. Als het vermogen tot verandering blijkt te ontbreken, kunnen we niets anders doen dan het verschil tussen het gedrag dat mogelijk is én het gedrag dat we liever zien, te verdragen. Dat geldt ten opzichte van de ander én ten opzichte van onszelf. Geen eenvoudige klus maar de enige die nodig is om de harmonie in de familiekring, in de samenleving en in de wereld optimaal te houden.

In uw familiekring is een soortgelijke situatie ontstaan: een verschil van mening over hoe bepaalde gedragingen zouden moeten zijn én een verschil van mening over het vermogen om die gedragingen te veranderen. Inmiddels is duidelijk dat er in die situatie eveneens sprake is wederzijds onbegrip en gebrek aan respect. U heeft er alle vier tot op heden binnen uw vermogen alles aan gedaan om te proberen dat wederzijds onbegrip in betere banen te leiden, u bent met elkaar blijven communiceren. Helaas heeft het tot nu toe weinig resultaat opgeleverd. In tegendeel uw (schoon)ouders lijken u steeds meer te irriteren, boos te maken. Ook uw (schoon)vader en -moeder doen van harte wat zij kunnen en begrijpen uw afwijzende reactie dus niet.

De communicatie tussen u en uw ouders lijkt op een of andere manier niet adequaat te zijn verlopen. Dat is de reden waarom ik u vraag om een gesprek met uw ouders in bijzijn van mij als onafhankelijke partij te hebben. Het zou jammer zijn als standpunten verharden en verdraagzaamheid en respect er niet meer toe kunnen doen, een ’oorlog’ is uitgebroken met alle slachtoffers van dien. Een gesprek met een ‘buitenstaander’ kan een blik op een situatie veranderen. Bovendien zou u mij door uw aanwezigheid kunnen helpen om mijn blik op uw gezamenlijk probleem te verbreden en om u en uw ouders te helpen elkaar beter te ’verstaan’.

Het is een heel verhaal geworden en ik excuseer mij bij voorbaat als deze brief ook maar de schijn van opdringerigheid in plaats van bezorgdheid bij u opwekt. Ik hoop dat ik u heb kunnen overtuigen van het belang voor u en van uw ouders en van - last but not least - uw zoon en uw aanstaande telg om te proberen tot een oplossing van het probleem te komen die voor alle partijen plezierig is.

In gespannen afwachting van uw antwoord en met vriendelijke groet,

Marianne van der Slikke

Top pagina

Psychologie = bewustwording : een samenvatting van een gesprek 

Het komt heel goed uit dat ik vandaag wat tijd over heb voor een antwoord op je vraag. Je lijdt aan wat ik wel eens noem ‘perfectionistisch socialisme’ (dat laatste is natuurlijk niet in politieke zin bedoeld maar in relationele). Het gevolg van deze op zich mooie karaktertrek is een neiging om aan jezelf voorbij te gaan.

Om als mens aan jezelf voorbij te kunnen gaan moet je op z’n minst als het ware met z'n tweeën zijn en dat is ook eigenlijk zo: jij en jezelf. Uit veel uitdrukkingen blijken wij dat zo te ervaren. Bijvoorbeeld met 'ik zeg tegen mezelf', bedoelen we 'ik denk', met 'ik laat me niet in de maling nemen' bedoelen we 'ik kijk wel uit!'. Let maar eens op hoe vaak we praten in termen van ’ik en mezelf'.

Kortom: we zijn altijd samen en hebben dus als zodanig een relatie met onszelf. Sommigen onder ons hebben een warme en vriendelijke relatie met zichzelf en zij spreken zichzelf in gedachten meestal fatsoenlijk en vriendelijk toe. Anderen hebben een minder plezierig contact met zichzelf; zij spreken zichzelf bestraffend of kleinerend of dwingend toe.

Mensen uit de laatste categorie zeggen bijvoorbeeld bij elke vergissing tegen zichzelf zoiets als: "Sukkel! Jij zal het weer niet zijn. Je leert het nooit!". Als zij ziek zijn of heel moe gaan ze vrij snel over tot het volgende soort gesprekje met zichzelf: "Jeetje, wat een zwakkeling ben je toch! Wat zullen mijn collega's wel niet denken, ik ben een half jaar geleden óók al een paar dagen ziek geweest. Vóel ik me EIGENLIJK wel zo beroerd? Er zijn mensen genoeg te vinden die gewoon doorwerken.

Hartelijke groet,

Marianne

Top pagina

 

Sub-assertief --> assertief --> agressief 

Goedemorgen J,

Je vroeg me om een samenvatting van ons gesprek over een gezonde manier om aasertief te zijn en die volgt hieronder:

Er is een verschil tussen 1. agressief en 2. assertief en 3. subassertief. Het is belangrijk om het onderscheid tussen 1, 2 en 3 te kennen want ze worden nogal eens door elkaars gehaald.

Onder assertief gedrag verstaan we het opkomen voor persoonlijke rechten en het uiten van gedachten, gevoelens en overtuigingen in een directe, eerlijke en gepaste manier die andermans rechten geen geweld aan doet. De boodschap van assertiviteit komt hier op neer: Dit is wat ik denk. Dit is wat ik voel. Dit is hoe ik tegen de situatie aankijk. Deze boodschap laat zien wie de persoon in kwestie is en wordt niet neerbuigend of dominant geuit.

Assertief zijn betekent respectvol zijn. Respectvol zijn is iets anders dan onderworpen gedragen omdat je ervan uitgaat dat de ander gelijk heeft of eenvoudigweg beter of wijzer, alleen omdat die ander ouder is of krachtiger, beschikt over meer ervaring of kennis of van een ander ras of de andere sekse is.

Er zijn twee soorten respect betrokken bij assertiviteit:

  • respect voor jezelf: het uiten van je behoeften en het bewaken van je persoonlijke rechten,
  • respect voor andermans behoeften en rechten 

Een voorbeeld kan duidelijk maken welke soort respect betrokken is bij assertief gedrag.

Sommige mensen noemen zichzelf assertief en gedragen zich nog al eens agressief. Agressieve mensen houden rekening met wensen, behoeften, verlangens, meningen en opvattingen van zichzelf ten koste van anderen. Subassertieve mensen draaien die houding om: zij houden rekening met wensen, behoeften, enz. van anderen ten koste van zichzelf. Populair gezegd: subassertieve mensen schoffelen zichzelf figuurlijk onder het vloerkleed en agressieve mensen zitten letterlijk in de gevangenis. Assertief gedrag is het gedrag van de gulden middenweg en dat gedrag bestaat natuurlijk niet, daarvoor hoort het op de gulden middenweg.

Jij benoemde jezelf als subassertief. Deze houding komt voornamelijk voor uit je huiver voor de mening van anderen over jezelf, over wat je doet, zegt, over hoe je jezelf kleedt, en zo meer. In dit verband vertelde ik je het verhaal van de man, zijn kleinzoon en de ezel:

“Een grootvader ging met zijn kleinzoon op een korte reis, van het ene naar het andere dorp. Met hen reisde een ezel. Grootvader en kind liepen elk aan en kant van de ezel en zo kwamen ze bij het eerste dorp. Er stonden veel mensen langs de kant van de weg - het was markt daar die dag - en het grootste deel van de mensen zag het reisgezelschap niet eens, ze waren te druk met hun eigen bezigheden. Een klein deel van hen zei: ''Kijk nou, hoe schattig, die oude man met dat kind, samen met die ezel!''. En een klein deel zei:'' Die oude is gek! Heeft hij een ezel en laat hij dat kleine jochie met die kleine beentje dat hele eind lopen. Ja, die vent is heus gek!''. De grootvader dacht: ''Tja, daar zit wat in.'' en hij zette zijn kleinzoon op de rug van de ezel.

Zo reisden zij voort tot het volgende dorp. Ook daar stonden heel wat mensen langs de kant van de weg en het grootste deel zag het niet.......... Een klein deel riep: ‘’ Schattig, die twee.’’ En een klein deel zei: ''Kijk nou toch eens! Wat moet er van de jeugd terechtkomen: zo'n kind zit op de ezel, terwijl die oude er naast loopt. Dat zou andersom moeten zijn. Die oude heeft het totaal niet begrepen!'' De grootvader dacht: ''Daar zit wat in.'' en zette zijn kleinzoon naast de ezel en ging er zelf op zitten. Zo reisden zij naar het volgende dorp.

Er stond een heleboel ................te druk...... Een klein deel ............. schattig. En een klein deel zei: ''Zie dát nou: wát een kindermishandeling! Die oude, met zijn geoefende benen, zit op dat dier en dat jochie loopt zich suf. Die oude moet aangepakt!'' De grootvader dacht: ''Daar zit wel wat in.'' en hij besloot samen met zijn kleinkind op de ezel te zitten.

En zo reisden zij naar het volgende dorp. Er stonden nog al wat mensen langs de kant van de weg - óók markt - en het grootste deel zag het tafereel niet eens... te druk. Een klein deel……….... ontroerend. En een klein deel zei: ''Arme ezel! Je reinste dierenmishandeling. Die oude man en dat jochie mankeren toch niks aan hun benen?!''

De moraal van het verhaal:

Wát je ook doet: het overgrote deel van de mensheid zal het niet interesseren, zij hebben zo hun eigen beslommeringen. Een klein deel van de mensheid vindt het - uiteindelijk - áltijd goed wat je doet, ze respecteren anderen door dik en dun. En een klein deel heeft áltijd wat te mekkeren, of je nu uitslooft of gewoon jezelf bent! Dus: maak het jezelf gemakkelijk en blijf gewoon áltijd jezelf!!

Ben ik iets vergeten in dit verslag?

Groet van M

Top pagina

 

Kun je zelf iets doen aan eenzaamheid?

Goedemiddag Marianne,

Ons gesprek van gisteren heeft me ertoe aangezet goed na te denken over de manier waarop ik met mijn eenzaamheidsgevoelens omga. Tot nu toe heb ik me uit frustratie verzet tegen veranderingen in mijn gedrag omdat het zo moeilijk is om het een tijdje vol te houden.

Eenzaamheid is een gevoel dat zich bij iedereen natuurlijk op een eigen manier uit. Vroeger, als kind en als puber, had ik als last van eenzaamheidsgevoelens en naarmate ik ouder word, lijken ze steeds sterker te worden. Gisteren las ik een tijdschrift waarin een artikel staat met de titel ‘Alleen zijn en niet eenzaam blijven.’ Daar stond in dat mensen allemaal een zelfde soort eenzaamheid ervaren. Het meest opvallende kenmerk van de  gevoelens van eenzaamheid is een grote behoefte vriendschap. Die behoefte wordt niet bevredigd.  Er stond ook in dat gevoelens van eenzaamheid voorbij kunnen gaan maar dat als iemand er op lange termijn niet in slaagt (weer) contact op te nemen met anderen, de eenzaamheid chronisch wordt. En chronische gevoelens van eenzaamheid kunnen een depressie tot gevolg hebben. Er stond dat je, voordat het zover is, je zelf je eigen gedragsstijl kan veranderen en sociale vaardigheden aanleren.

Er zijn vier manieren van gedrag te onderscheiden die je kunnen helpen in het omgaan met eenzaamheid. Ook de verschillen daartussen werden beschreven en bepaalde tips gegeven die helpen te onderzoeken op welke manier eenzaamheid overwonnen kan worden en op welke manier niet. Hieronder volgen ze:

Actief alleen zijn:

Alleen zijn betekent niet dat je automatisch ook eenzaam bent. Door op een actieve mnaier alleen te zijn, leg je de nadruk op de positieve kanten van het alleen te zijn. Actief alleen zijn doe je  door bijvoorbeeld te werken, studeren, schrijven, naar muziek luisteren of muziek maken, sporten, wandelen, enz. Deze manieren versterken het gevoel van eigenwaarde.

Trieste passiviteit:

Dit is de slechtste reactie op gevoelens van eenzaamheid. Trieste passiviteit betekent treurig/mopperend niets doen, slapen, (alcohol) drinken, overeten, kalmeringsmiddelen slikken, televisie kijken, ezn. Geen van deze bezigheden draagt natuurlijk bij aan een oplossing van je gebrek aan contact met anderen.

Sociale actie:

Sommige mensen bestrijden hun gevoelens van eenzaamheid door zelf initiatieven te nemen door iemand op te bellen of te bezoeken, je aan te melden bij een vrijwillige hulpverleningscentrale, door contact te herstellen met oude bekenden, door actief deel te nemen aan een vereniging, enz. Meestal hebben deze strategieën succes en verdwijnt het gevoel van eenzaam in rap tempo.

Afleiding:

Een passieve en frustrerende vorm van afleiding is televisie kijken. Er zijn ook wel actievere vormen van afleiding, zoals reizen en winkelen. In het algemeen hebben ze nauwelijks invloed op eenzaamheidsgevoelens. Het enige voordeel is wel dat de aandacht even van het probleem wordt afgeleid én dat ze actief zijn.

Zo, ik heb mijn huiswerk goed gedaan. Vooral je opmerking dat je vond dat ik me te veel als slachtoffer opstelde en het leek alsof ik zat te wachten tot anderen mijn eenzaamheidsprobleem zouden oplossen heeft me uit mijn ‘zielige’ dip gehaald. Ben benieuwd naar je commentaar op deze mail.

Groet,

P.

 

Document acties